δεν απομακρύνομαι

Μην περιμένεις να φύγω ακόμα κι αν δεν είμαι εδώ, η αλήθεια είναι οτι δεν είμαι εδώ,μη με ρωτήσεις πού,δύο χαρακιές στο δεντρο της αυλής κι είμαι αναμεσά τους ,δυο χαρακιές με το μαχαίρι του Πάσχα,πριν χρόνια και τώρα ,με χαρακώνει το τώρα που μου λές ,με χαρακώνει εκείνο που δεν μπορώ να προσεγγίσω,να μάθω οριστικά κι όλο μου φεύγει όσο το παρατηρώ κι οσο το ζητώ όλο μου φεύγει,δεν θέλει να σταθεί ουτε εδω ουτε εκεί δεν θέλει να στηθεί ανάμεσα στις δυό πληγές μου.
Ζητάει να συναντηθούμε σε ξένα στρώματα,σε δωμάτια σκοτεινά κι εγω ακόμα φοβάμαι να πω το ναί παρόλο που τρέχω ξοπίσω του.Σαν σκυλί που ερεθίζεται,γαβγίζει τον διαβάτη που περνά αλλά δεν θα πηδήξει ποτέ τον μαντρότοιχο .Δεν του έμαθαν ποτέ να αγνοεί τις Θερμοπύλες του.Δεν είμαι εδώ μην τα ρωτάς.