Απο εδώ προς τα εκεί

famous blue raincoat

2006-08-18T08:48:00.000-07:00

Its four in the morning, the end of december
Im writing you now just to see if youre better
New york is cold, but I like where Im living
Theres music on clinton street all through the evening.

I hear that youre building your little house deep in the desert
Youre living for nothing now, I hope youre keeping some kind of record.

Yes, and jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
Youd been to the station to meet every train
And you came home without lili marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobodys wife.

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see janes awake --

She sends her regards.
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
Im glad you stood in my way.

If you ever come by here, for jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

-- sincerely, l. cohen

μελισσες

2006-06-11T00:11:00.000-07:00

foto Grande...
αναρωτιεμαι απο τι ειναι φτιαγμενος ο πλανητης μου,ειναι νησι που πλεει σ'ενα μακρυνο πελαγος ,πλεει και δεν ξερει πού παει ,δερνεται απ αλατι και κυματα,χανει σιγα σιγα τα χαρακτηριστικα του,οι αμμολοφοι ισοπεδωνονται,οι ακτες σκουπιζονται απ'τους αερηδες ,ειμαι σε μια πλαγια και καλλιεργω μια επιφανεια οπως οπως ,να βγαλουμε τη μερα ,ισα ισα
να φαω τ'αναγκαια,να μη μιλησω πολυ και σημερα,αλλωστε δεν υπαρχει κανεις να μιλησεις ,ισως κι εγω να μην υπαρχω εδω στο νησι μου ,δεν ειμαι σιγουρος αν ειμαι εδω,δεν εχω σιγουρια για το αν ημουν ποτε εδω,τι να μιλησεις λοιπον,ακους τον αερα που σφυριζει,μετρας κατι ακαθοριστους θορυβους που ερχονται απο μακρυα,εχουν κανει τοσο δρομο για να περασουν απο δω ,τοσο δρομο ,ισως τα γεγονοτα που τις γεννησαν αυτες τις φωνες ,αυτα τα επιφωνηματα να εχουν παψει κι αυτα να υπαρχουν,κανει μεγαλο ταξιδι οτιδηποτε να φτασει μεχρι εδω,οσο αχνο κι αν ειναι οσο ζωηρες κι αν ειναι τις νυχτες οι φωνες που πλησιαζουν το νησι,ξερω πως χανουν το ενδιαφερον τους για το παρον που διαγουμε ο πλανητης μου κι εγω.τοσο άυλα ειναι τα πραματα εδω,ισως ο πλανητης να ειναι ενα σμηνος απο μελισσες που καποια στιγμη πετωντας σε μια χαωδη ανοιξη πηρε ενα σφαιρικο σχημα κι εγω εκεινη την ανοιξη που δεν θυμαμαι βεβαιως ποια ηταν εγκατασταθηκα πανω του,εγκατασταθηκα πανω σ'ενα σμηνος απο σκεψεις ,εντυπωσεις,σφαλματα,ουλές που βουιζουν σαν πλανητης σαν μελισσες πεινασμενες για λεξεις μελι και σκοταδι.

σαπουνοφουσκα της νυχτας

2006-05-31T09:41:00.000-07:00

A field of schemes φωτογραφία av_producer.

Θελω να γραφω λιγα ,μονο οσα χωρανε στη σφαιρα της θλιψης μου,οχι προεξοχες ,οχι κραυγες και γελια μονο ο,τι ειναι εδω, εγκατεστημενο εδω,και δεν μπορω να του πω να φυγει,απο παιδι δεν ειχα τετοιες δυναμεις ,να σκουπισω το δωματιο απ'την ιδια μου τη σκονη,
καθομαι εδω δεκαετιες,με τα ιδια υπαρχοντα,επιμενουν να ειναι εδω μαζι μου ,τ'αφηνω με χωρανε και τα χωραω απ οτι φαινεται,μονο αυτα λοιπον,κι ενας αμεριμνος μικρος αναστεναγμος,υπομενω εδω.

εδω αμηχανια

2006-05-21T01:45:00.000-07:00

Puppy & His Shadow φωτογραφία wifeofvolsfan.

με ρωτας αν πρεπει την δευτερα να παω στο γιατρο να κανω ολες τις απαραιτητες εξετασεις ,να οργανωθω να κοιταξω οτι παρατησα και αμελησα ,να κοψω το τσιγαρο.Σε κοιταω με ματια χαζα κυριολεκτικως ανοητα ,δεν ξερω τι να πω μονο κουναω την ουρα μου αμηχανα,δεν ξερω τι ζω δραμα η θριαμβο,μη φυσας αλλο το φτωχικο μου εδω δεν το βλεπεις που εχω πυρετο,ανατριχιαζω,και δεν ξερω τι να πω και τι να κανω,κουναω την ουρα μου μονο,μεινε αερακι μεινε ,κι ας υποφερω κι ας μην εχω τι αλλο να σου δειξω που με πειραζεις απο μακρυα και ντρεπομαι.

πρωινη

2006-05-21T00:44:00.000-07:00

αγαπητο μου εκει,
σε ειδα στ'ονειρο μου που ειχες θλιψη Κυριακατικη,οχι του απογευματος ,ειχες θλιψη πρωινη,κι εγω να θυμηθω πρεπει να ξαναμιλησω με τη μνημη,να της πω μια καλημερα τελος παντων αμα συναντηθουμε τυχαια στο ασανσερ,αλλα κομπιαζω δεν μπορω να ξαναπιασω σχεσεις μ'εκεινη την μνημη που τσακωθηκα και μ'εβαλε στη θεση μου και ανταλλαξαμε βαριες κουβεντες.
Ειχες λοιπόν εκεινη την διαυγη θλιψη του πρωινου της Κυριακης,τα ηξερες ολα,βεβαιως και τα ηξερες,κι εγω δεν θυμαμαι να σου πω ναι η οχι,αυτο που διακρινω ειναι, πώς να στο πω ,διακρινω την θλιψη σου σαν θριαμβο,σαν κατι μυρωδικο εξυπνο διαυγες ,κρυσταλλο που θα το θυμαμαι και θα συγκινουμαι οσο μπορει καποιος που ειναι εδω να συγκινηθει,να θυμηθει,να τρεξει πισω μπρος,πινω μονο το νερο μου ξαπλωνω στο χαλακι μου μεχρι την ωρα που θα με παραλαβουν οι γιατροι να μου κανουν εκεινη την περιφημη μεταμοσχευση,να παρουν ολο αυτο το εδω με το κοφτερο τους νυστερι,να μην πω κανενα οχι ,να μην αμφιβαλλω πια, πρεπει να φυγω απο εδω, ζητω απ'τη θλιψη σου βοηθεια.

ο πλανητης μου

2006-05-17T00:25:00.000-07:00

And Beyond, Infinity φωτογραφία veloopity.

απ'τον πλανητη μου λειπουν τα ονειρα,τα ονειρα μπορουν να υπαρχουν ,αν υπαρχουν,μακρυα ,ετη φωτος και βαλε, σ'αλλους γαλαξιες ,σ'αλλους σχηματισμους κι ερχονται εδω σαν φως που εχει κανει μεγαλο ταξιδι,ειναι φως που η μια ακρη της διαδρομης του εχει γινει παρελθον,για να φτασει στη δικη μου γειτονια εχει γινει χθες και προχθες,μονο ετσι αργα και βασανιστικα φτανει μεχρι εδω.
Καμια φορα αναρωτιεμαι αν ηταν τυχη που ειμαι εδω ,που εφτασα εδω,στην ερημιά μου,ξερετε πως , μ'ενα σκουπιδοντενεκε κανοντας πειραματα σε παιδικη ηλικια τον μετετρεψα σε πυραυλο κι ηρθα εδω τυχαια ενα απογευμα.
Ειμαι εδω κι ενω στην αρχη ονειρευομουν επισκεπτες,πολιτισμους,
διπλανες αμμουδιες γεματες κοσμο,τιποτα δεν συνεβη,ειμαι εδω και σκεφτομαι,κοιταω τα φωτακια απ'τους γαλαξιες και δεν περιμενω,πλεω,υπαρχω χωρις να ελπιζω,ειναι μαλακο το χωμα του πλανητη μου σαν να υπαρχει μια επιστρωση λιπους,που τον κραταει σιωπηλο κι ασυγκινητο,αν τον κοψεις δεν βγαινει πολυ αιμα,δεν θελει να ψαξει, δεν θελει να προσπαθησει γι αλλους κοσμους ,ειναι εδω ,μονο εδω,μονο αυτο.

το βραδυ αραιωνω

2006-05-06T08:09:00.000-07:00

φωτογραφία tamjpn.

Αργα-αργα(ειναι μολις απογευμα) ανακαλυπτεις πως ειναι ωρα να αρχισει να γραφεται ο επιλογος,αλλα λογια δεν θα προσθεσεις στην πλοκη,αυτην την τοσο απλη,τοσο ιδια με αλλες που προηγηθηκαν,τοσο ιδια με αλλες που θα συμβουν σε αλλους,ειναι ωρα να βγεις απο την παυση σου να μαζεψεις τα λιγοστα ρουχα σου να φορεσεις το τρυπιο καπελλο να βγεις εξω στο δρομο που βεβαιως εχουν χαθει οι φιλοι ,εχουν προσπερασει οι φιλες,να βγεις εξω στην πολη ας πουμε εννια το βραδυ, τα παιδια γυρνουν απ τα φροντιστηρια οι συνταξιουχοι απο την χαρτοπαιξια του καφενειου, να εφευρεις μια διαδρομη αναγκης μασωντας τσιχλα,μια διαδρομη να φυγεις χωρις να το πολυσκεφτεις,να φυγεις με την ελαφροτητα της ζωης σου μοναδικη αποσκευη.Διαλυεται το εκει δεν υπαρχει ουτε το εδω,δραπετευεις απο το εκει και το εδω ,δεν εισαι εσυ πια, αλλαζεις επιδερμιδα και πουκαμισο,απολυεσαι απ'την παλια ζωη,δεν εισαι εσυ που ησουν,ξεφευγεις κι απ'τον εαυτο σου,δεν θες ,αρνεισαι,αραιωνεις ,γελας με την αρνηση τους(αρνηση της) εκεινη την σιγουρη εκεινη την συνηθισμενη,δεν σε νοιαζει που ακουγεται ακομη ο ηχος της ο ρυθμικος,που καπου ακομα χτυπαει το σφυριτης. Ειναι καλη η αρνηση γιατι σε αραιωνει σε κανει σκια μεσ'τη νυχτα,σε κανει παιδι του δρομου,μια ακομα αρχη καποτε θα ερθει ,μη με ψαξεις ουτε εδω ουτε εκει.

το αιμα του εκει

2006-05-02T12:05:00.000-07:00

Bug Juice φωτογραφία dulcelife.

Μην εισαι τοσο σιγουρη για το εκει,μην το παρεις σαν σχολικη εκδρομη και συννεφα που αλλαζουν σχηματα και τι χαρα και τετοια,δεν ειναι μονο χαρα το εκει ,το εκει ματωνει το δακτυλο που το αγγιζει,το εκει ποναει,εσενα ποναει,το εκει δεν το ξερεις,ισως δεν θα το μαθεις,δεν θα το μαθεις ποτέ,ενα ποτέ σαν αστυνομικος που σε γραφει για υπερβαση ταχυτητας,ενα ποτέ πετρινο και ληστρικο,ενα ποτέ σαν γκρεμος απο εφιαλτη.
Σου λεω λοιπον να προσεχεις και να μην μας κοκορευεσαι για τις βολτιτσες σου τις τσαρκες σου στου εκει τα βοτσαλακια,εχει φιδια,εχει δοντια,εχει και χαμογελα που τα θες ,το ξερω ποσο τα γουσταρεις εκεινα τα χαμογελα,εκεινες τις φασεις στο εκει αλλα θα ματωσεις.
Δεν μου ετυχε ουτε μια φορα να μη ματωσω ,οσες προφυλαξεις κι αν πηρα,οσο κι αν προσπαθησα να προβλεψω,κολλησα σαν πεταλιδα στο βραχο και καηκα,εκδιωχτηκα,εξεπεσα,τα βρηκα μπαστουνια με το εκει.Μου απαιτει τοση ενεργεια,τοση καλοσυνη,τοση ταπεινοτητα,τοση ειλικρινεια,τοση εξυπναδα,τοση κομψοτητα,τοση..δεν θα τα βρω ποτε ολα αυτα μαζι.
Φανταζομαι ποτε-ποτε ενα εκει ανευ,ενα εκει 2% ,ενα εκει διαιτης ετσι για να ξεγελιεμαι,ομως αυτο δεν ειναι εκει,ειναι ενα μασκαρεμενο εδω.
Τι να σου πω τωρα ,συμβουλες δεν κανει να σου δωσω καλη μου συντακτρια αλλα χρονια τωρα με θυμαμαι να αποτυχαινω με το εκει.

ουτε εδω ουτε εκει

2006-04-24T05:56:00.002-07:00

Η σιωπη του Πετρου ,ηρθε τωρα το Πασχα ζωντανος και υγιης ,και πήγαμε στην Ανκονα,να δοκιμασουμε ενα καπουτσινο της προκοπης που ειχαμε πιειστο λιμανι λιγο πριν το ταξιδι της επιστροφης και τον θυμομασταν και μετα στην αγορα της Ανκονας μια πιτσα με τυρι και κρεμυδι πολυ νοστιμη,πεινουσαμε μαλλον και μας ειχει φανει τοσο νοστιμη,χαρηκα που ξαναειδα τον Πετρο,ειμασταν στο ταξι και πηγαιναμε σε μια διευθυνση εξω απ'την πολη σε μια ομορφη Βιλα με συντριβανι ενος φιλου του πατερα του ,ειχε να του μεταφερει χαιρετισμους ,γραμματα και δεν ξερω εγω τι αλλο,μεσα στο ταξι ηταν μια σιωπηλη Ιταλιδα επισης ,το αρωμα της μονο συμετειχε στην παρεα ηταν χαριτωμενο κι αυθαδικο ,εκεινη πηγαινε στην ιδια κατευθυνση ασχολιοτανμονο με το τοπιο,το αυτοκινητο πηγαινε γρηγορα,σχεδον επικινδυνα,ενοιωθα μια ανησυχια στο προσωπο του Πετρου,"θες να του πω να παει πιο αργα;" ,τον ρωτησα,περισσοτερο ετσι για να πω κατι,τοτε ακουσα απο εκιενον μιαν απαντηση που θα ηταν ψεματα να πω οτι στο βαθος δεν την περιμενα:"ξερεις δεν σε θυμαμαι.."αυτο μου ειπε ο Πετρος και κοιταξε εξω στο τοπιο,"δεν θυμασαι που ημαστε φιλοι,που ειμαστε στο ιδιο σχολειο,μετα στο πανεπιστημιο μαζι,πηγαμε εκεινο το ταξιδι στο Παρισι και γυρισαμε με αυτοκινητο,που μας αρεσε η πιτσα στην αγορα της Ανκονας λιγο προτου επιστρεψουμε;"
"δεν θυμαμαι τιποτα φιλε"
εκεινο το "φιλε" με απελπισε ,θα πρεπε να με πει με τ'ονομα μου,δεν με ξερει,δεν θυμαται.
Γυρισα και γω το προσωπο προς το τοπιο που ετρεχε,μην ξεροντας τι επρεπε να πω.
περασαν μερικα λεπτα με σιωπη ,κι εγω σκεφτηκα γιατι να με πειραζει αν ο Πετρος δεν με θυμαται,θυμαμαι εγω,θα κανουμε παρεα και μαλιστα χωρις το βαρος των αναμνησεων,παρεα και φιλια φρεσκια. Περνουσαμε χωρια μεσαιωνικα ,ενας πυργος και γυρω γυρω ασπρα σπιτακια μπηκαμε σ'ενα αγροτικο χωματοδρομο ο οδηγος δεν εκοβε ταχυτητα μεχρι που ο Πετρος εδειξε να δυσανασχετει,κρατουσε το στομαχι του και ειχε ενα χρωμα κιτρινο στο προσωπο.
"Σταματησε λιγο" ειπα στον οδηγο ""ο κυριος εδω δεν αισθανεται καλα",ο οδηγος σταματησε σχεδον αμεσως ,σητησε συγγνωμη και πηγε να κατουρησει μαλλον πισω απο κατι μακρυνα δεντρα,ο Πετρος καθοταν αμιλητος αρνηθηκε να βγει εξω δεν χρειαζοταν να στσματησουμε μου ειπε μ'ενα υφος που ηταν του Πετρου αλλα σα να μιλουσε σε καποιον που δεν γνωριζε.
"Θυμασαι που εμενες στα Εξαρχεια ;" ακουσα τον εαυτο μου να τον ρωταει.
δεν ειχα κεφι να επιμεινω στη παλια γνωριμια μας αφου δεν θυμοταν ,ποιος ξερει τι μ'εκανε να ρωτησω,"φιλε δεν εμεινα ποτε στα Εξαρχεια,ειμαι απατρις,ειμαι χωρις διαβατηριο και ταυτοτητα βιαζομαι κιολας,που ειναι ο οδηγος;ενα παραπονο ηρθε και εγκατασταθηκε στην εκδρομη μας,αλλα κι εγω δεν ειχα να του απαντησω τιποτα ουτε πως βρεθηκα εκει μαζι του στην Ιταλια,ουτε τι δουλεια ειχα σ'αυτο το ταξιδι ενεπιθυμητος συνοδοςκαποιου που εχει πεθανει εδω και μερικα χρονια,αλλωστε δεν αλλαξαν και πολλα ,κυλησαν τα πραγματα αναμενομενα,εκεινη η ηθοποιος παντρευτηκε εκανε δυο παιδια μετα χωρισε και μενει με τη μανα της, οτι ηταν να φθαρει δεν φθαρηκε παρα μονο τοσο δα παραπανω,οι παλιες φιλίες λιγο ακομα ξεβαψαν, οι κουρασμενοι γαμοι κουτσα στραβα διατηρηθηκαν,οι φιλοι αραιωσαν τις εξοδους της Τριτης,τις Κυριακες η ιδια ακριβως θλιψη που ξερεις,δεν ειχα να του πω τιποτα καινουργιο απο εδω,κι ας περασαν τεσσερα χρονια.

πασχαλινα μικρα αυγα

2006-04-22T00:54:00.000-07:00

Αποψε γυρω απ'το εκει πεταω,βγηκα απ'το πασχαλιατικο μικρο αυγο μου,ειμαι ταξιδι στο εκει ,με παρατες και επιταφιους,παπαδες κοινο με λαμπαδες,ξανθα μαλλια,ξανθη νυχτα στα ουζερι,καπνοι τσιγαρων,οι τελευταιοι προσκοποι,φτασαμε κι ειχε ξεκινησει η περιφορα,θα συναντηθουν οι τρεις ενοριες,το αγιο φως ,εκει ειναι τα λαμπακια του εκει,αναρωτιεμαι αν ακομη με μαγνητιζουν,βαζω δυναμη και θαρρος, σκαρφαλωνω σ'αυτες τις ασταθεις επιφανειες,εχασα το χαρτονομισμα που ειχα στην τσεπη,εμεινα αφραγκος για δυο ωρες,ημουν επανω στο κεντημενο υφασμα της στολης του παχουλου παπα που κρατουσε το θυμιατηρι,ειχα μεγεθος κουνουπιου,τωρα την ανοιξη ξεκιναει η ζωη των μικρων ζωων που ξενητευονται απ'το αυγο τους, φευγουν για ενα εκει αδηλο ,ενα εκει σκοτεινο,ενα εκει που μπορει να καταληξει σε μια μικρη αιματινη κηλιδιτσα στον τοιχο του υπνοδωματιου σου ,αφησε μια χαραμαδα στο παραθυρο ,μπορει να περασω.

δεν απομακρύνομαι

2006-04-18T10:52:00.000-07:00

Μην περιμένεις να φύγω ακόμα κι αν δεν είμαι εδώ, η αλήθεια είναι οτι δεν είμαι εδώ,μη με ρωτήσεις πού,δύο χαρακιές στο δεντρο της αυλής κι είμαι αναμεσά τους ,δυο χαρακιές με το μαχαίρι του Πάσχα,πριν χρόνια και τώρα ,με χαρακώνει το τώρα που μου λές ,με χαρακώνει εκείνο που δεν μπορώ να προσεγγίσω,να μάθω οριστικά κι όλο μου φεύγει όσο το παρατηρώ κι οσο το ζητώ όλο μου φεύγει,δεν θέλει να σταθεί ουτε εδω ουτε εκεί δεν θέλει να στηθεί ανάμεσα στις δυό πληγές μου.
Ζητάει να συναντηθούμε σε ξένα στρώματα,σε δωμάτια σκοτεινά κι εγω ακόμα φοβάμαι να πω το ναί παρόλο που τρέχω ξοπίσω του.Σαν σκυλί που ερεθίζεται,γαβγίζει τον διαβάτη που περνά αλλά δεν θα πηδήξει ποτέ τον μαντρότοιχο .Δεν του έμαθαν ποτέ να αγνοεί τις Θερμοπύλες του.Δεν είμαι εδώ μην τα ρωτάς.

προς τα'κεί

2006-04-05T14:46:00.000-07:00

Εκεί μυρίζουν δυνατά οι λεμονιές ,εκει που περπατούν αμεριμνα και ξενυχτουν γελώντας ,εκει που ειναι απείραχτοι ,εκει δεν ειμαι,δεν μιλώ ,δεν ξέρω,εκει στη χωρα που λειπω ,εκει που πάει το τρένο που δεν πρόλαβα, που δεν θα σε επισκεφτώ,εκεί που φευγει ο χρόνος,εκει που ζήλεψα, παγωτό που δεν αγόρασα,εκει που σε θαυμάζω στις δυο το απόγευμα,εκεί που δεν μ'έπαιξες μικρο,εκει που δεν με θέλησαν,εκει που έτρεμα όταν με ρωτησαν , πόθησα παγωσα ,δεν είχα τι να πω και τι να κάνω,εκεί πίσω απ'τη θάλασσα,πέρα απ'το νησί,εκει απέναντι άραγε πως να με ακούτε πώς να με βλεπετε;

δεν έχω ειρήνη

2006-04-03T15:52:00.000-07:00

Απόψε καμία λέξη δεν μου κάνει,οι σκέψεις μου κι οι φόβοι θορύβους κάνουν οχι λόγια μόνο ήχους,τα τύμπανα του πολέμου,να άκου,τα τύμπανα του πολεμου στα μάτια στο στόμα, στο μέσα μου,κι αν ηξερες ποσο ποθούσα την ειρηνη, την ηλιόλουστη,αν ήξερες.

το εδώ

2006-04-02T22:36:00.000-07:00

Ρέθυμνο φωτογραφία: Britta's world of photos.

Ο,τι με πληγώνει,με δαγκωνει με κοιμίζει,με φροντίζει,με ρυθμίζει,με μαλώνει,με ξερει,δεν με πιστεύει΄με παρατηρει,με δενει,με ζεσταίνει,με χαιδεύει,με κρίνει,με σκληραίνει,με γερνάει,με αφήνει,με αφηνει πίσω.

άλλες εκλείψεις

2006-04-02T08:26:00.000-07:00

φωτογραφία Rogério Mariano.

Παρακαλώ μην κρατήσετε μυστικές της ψυχής σας τις εκλείψεις,κάνοντας τον αδιαφορο,κανοντας πως δεν φοβαστε το σκοταδι,ρουφώντας όποια λεξη δεν πρέπει να κυλήσει ,μην κρυφτείτε πισω απ'τη σεληνη,εδώ είναι το φως,το φως σας,εδώ ειναι το μικρό σας φως ,φωτίζει το γραφείο μου ,πάνω στο τετράδιο θα εμφανιστούν σε λίγη ώρα οι ζωές σας,τα παράθυρα σας οι κεραίες σας,οι βόλτες σας,τα γέλια σας,περιμένω

Πριν το Πάσχα

2006-04-01T05:44:00.000-08:00

Γλιστράω μια παιδική χαρά,
κατρακυλάω το λούνα -παρκ της εκκλησίας ,
βιολέττες πανικός,πυροβολισμοί δεν σταματάει με τίποτα,
δεν έχει καπου να δεθώ,
το σκηνικό τσαλακωμένο ανεβαίνει να κρυφτεί,
δεν έχω φρένα ,Πάσχα ,πέφτω στο επόμενο λεπτό,
δεν βλέπω ούτε πλατεία ,ούτε ηλικία ,ούτε απόγευμα.
Εδω ειμαι πάλι εδώ ,άντε πάλι απ΄την αρχή.